سبد خرید

 
0 مورد

پشتیبانی

Yahoo! Messenger
احياء قلبي پيشرفته
[004]
120.000ریال
احياء قلبي پيشرفته
بزرگنمایی

هدف از احیاء قلبی ـ ریوی پیشرفته (ACLS)در دورۀ آموزشی برای EMT‌ها آن است که از شما به عنوان یک EMT در حال آموزش، عضوی با ارزش در تیم خدمات پزشکی اورژانس (EMS) بسازد. این دوره بر پایۀ ساختار تعلیم و تربیت اولیۀ شما بنا نهاده شده است که به وسیلۀ مطرح‌ساختن یا گسترش‌دادن دانش فعلی شما انجام می‌شود و این دانش در ارتباط با نکات اساسی فارماکولوژی قلبی، الکتروفیزیولوژی قلبی و تفسیر ECG، لوله‌گذاری داخل تراشه و دفیبریلاسیون / کاردیوورژن می‌باشد. شما خواهید آموخت که چگونه در مراقبت از بیمار در زمینۀ نکات ذکر‌شده شرکت کنید. هرچند تکمیل این دوره شما را در انجام ACLS در محل حادثه تأیید نمی‌کند، شما عضوی آگاه‌تر در هر تیم EMS خواهید شد و قادر هستید که مراقبت‌های پیشرفته‌تری به بیمار ارائه کنید.

اساس ACLS، کار تیمی است. ALSتنها زمانی می‌تواند کارایی داشته باشد که بر پایۀ اقدامات منسجم و مداوم BLS بنا گردد. بنابراین درک مبانی ALS توانایی شما را در انجام کار تیمی افزایش خواهد داد، به گونه‌ای که بتوانید میزان بقاء را در بیمار افزایش دهید. مهم‌تر این‌که، کار تیمی بهتر نه فقط در بیماران دچار ایست قلبی، بلکه در تمامی موارد تماس‌های اورژانس، سبب ارتقاء خدمات مراقبتی می‌گردد.

ایست قلبی ناگهانی

طی سال آینده، حدود 300,000 نفر در ایالات متحده دچار ایست قلبی ناگهانی خواهند شد. قلب آن‌ها از حرکت می‌ایستد و بدون مداخلۀ اورژانسی خواهند مرد. بسیاری از این قربانیان توسط پرسنل اورژانس پزشکی مورد ارزیابی و درمان قرار خواهند گرفت. حتی با اقدام خیلی فوری هم بعضی از این افراد ناخوش‌تر از آنند که زنده بمانند. با وجود این در بعضی از مناطق آمریکا بسیاری از این بیماران (تا 50%) احیاء خواهند شد. درمان افراد احیاء‌شده به‌دنبال ایست قلبی در بیمارستان ادامه خواهد یافت. تا در نهایت بدون عارضه نورولوژیک مرخص شوند. این افراد در اثر خدمات زنجیره‌ای و بدون نقص تیم‌های مراقبتی، از نخستین امدادگر اورژانس تا نیروهای درمانی بیمارستان، قادر به ادامه حیات خواهند بود.

زنجیرۀ مراقبتی چیزی فراتر از نیروی انسانی و تجهیزات است. تنها در اختیار‌داشتن منابع، کافی نیست. مراقبت‌های قلبی اورژانس تنها زمانی به بهترین وجه مفید خواهد بود که با رویکرد چند سیستمی انجام پذیرد. سیستم‌های مراقبتی که در همکاری و همراهی با یکدیگر و با تلاشی وافر، سرانجام بیماران دچار حوادث قلبی را ارتقاء می‌بخشند عبارتند از: امدادگران اورژانس (نخستین واکنش‌گران)، امدادگران تیم‌های BLS، ALS و EMS و پزشکان بخش اورژانس، پرستاران، متخصصین قلب و بسیاری از متخصصین حرفه‌های گوناگون سلامت. در واقع رویکرد بدون عیب و نقص تیمی، به قدری مهم است که به عنوان مؤلفه‌ای مستقل از تمامی برنامه‌های ACLS به حساب می‌آید. اما میزان کارایی آن در فضاهای پیش‌بیمارستانی چه قدر است؟ به موارد ذیل توجه کنید:

 افراد پارامدیک قادر به انتوباسیون فرد دچار ایست قلبی نیستند.

v   ونتیلاسیون BLS انجام می‌گردد تا به بیمار اکسیژن برساند.

v    فرد دچار ایست قلبی دفیبریله می‌گردد اما ضربان الکتریکی قلب قادر به ایجاد نبض نیست.

v   ماساژ قلبی CPR، خون را پمپ می‌کند و به قلب و مغز می‌رساند.

v    بیماری با 115 تماس می‌گیرد و از درد قفسه سینه شکایت می‌کند اما فاصله زمانی او تا نخستین آمبولانس مرکز اورژانس 15 دقیقه است.

v   امدادگر اورژانس زودتر می‌رسد، به بیمار اکسیژن و آسپیرین می‌دهد و با نیتروگلیسیرین خود بیمار، به او کمک می‌کند.

ALS و EMT

پیچیدگی‌ها و دشواری‌های انجام هماهنگ مراقبت قلبی اورژانس در محل حادثه (Field) شما را ملزم می‌دارد که آموزش‌های بالینی را فرا گیرید و آن‌را در عمل به کار برید. این مسئله هیچ کجا به اندازۀ ایست قلبی ملموس و آشکار نیست. برخی اعضاء تیم EMS هرگز اولین باری که «کُد» زده شد را فراموش نمی‌کنند. آن‌ها اغلب مشکلاتی را که با آن مواجه شده‌اند با جزئیات کامل به یاد می‌آورند. این مشکلات نیاز به فراگیری مراقبت قلبی اورژانس را به نحوی که بتوان آن را در محل حادثه به کار برد، تأکید می‌کنند.

هر چند میانگین احیاء موفق (ترخیص بدون عارضۀ نورولوژیک از بیمارستان) در ایالات متحده رقمی بین 5/2 تا 20 درصد است ولی نمی‌توان مراقبت قلبی اورژانس را بی‌تأثیر دانست. مقادیر موفقیتی حدود 50 درصد در بعضی مناطق آمریکا که سیستم‌های مراقبتی کاملاً هماهنگ دارند، نمایانگر امکان پیشرفت و هم‌چنین تفاوت چشمگیر عملکرد تیم‌های کارآمد است.

v  بیش از 15 سال قبل یکی از پیشگامان EMS، آقای پیتر سافار (Peter Safar) پیشنهاد کرد واژه CPR به CPCR (احیاء قلبی ـ ریوی ـ مغزی) تغییر یابد تا یادآور این حقیقت باشد که مغز همراه با قلب و ریه، جزء لاینفک فرآیند احیاء است.

با توجه به این امر، دانش پزشکی دیگر قادر به پیشگویی میزان موفقیت احیاء در بیمار نیست. در بیماران احیاء شده از ایست قلبی ناگهانی، هدف نهایی آن است تا جایی که امکان دارد به وضعیت عملکردی و شیوۀ زندگی قبل از حمله باز گردند. از آنجا که مغز به شدت به فقدان جریان خون حساس است، ایست قلبی سریع‌تر از دیگر نقاط بدن، سبب آسیب پایدار مغز می‌گردد. در نتیجه، زمانی که ایست قلبی روی می‌دهد، گذشت زمان، ضد توانایی شما در احیاء بیمار، بدون ایجاد آسیب مغزی، عمل می‌کند. به این دلیل، امدادگران اورژانس EMS در صحنۀ حادثه نمی‌توانند وقتی را جهت تعیین چگونگی همکاری با یکدیگر به منظور ایجاد هماهنگی در ارائۀ مراقبت قلبی اورژانس تلف کنند. رویکرد تیمی باید پیش از تماس اورژانس، هماهنگ گردد تا مطمئن شویم به هنگام عملیات، تمام افراد، کار درست را به شیوۀ درست و در زمان درست، جهت احیاء انجام می‌دهند.

BLS و ALS: اقدامات تیمی

درک این نکته ضروری است که در دنیای مراقبت‌های اورژانس پیش‌بیمارستانی، BLS و ALS دو جزء لاینفک هستند. مداخله‌های BLS ممکن است از ایست قلبی ناگهانی جلوگیری کند و اگر ایست قلبی ناگهانی رخ دهد، انجام صحیح CPR و انجام دفیبریلاسیون، هسته‌ای است که ACLS به دور آن، اقدامات مربوط به احیاء را بنا می‌نماید. این تصور اشتباه است که مراقبت‌های BLS تنها «قدم‌های اولیۀ» مراقبت‌های ALS هستند. با وجودی که BLS در ابتدا آغاز می‌گردد، این اقدامات باید در خلال تمامی زنجیرۀ مراقبت ادامه یابد و به دقت با وسایل و تکنیک‌های پیشرفته‌ای که به منظور پایدار‌کردن بیمار و درمان وی استفاده می‌گردد، هماهنگ شود.

گردآوردن BLS و ALS در یک فعالیت یکپارچه جهت مراقبت از بیمار نیازمند تلاش‌های متمرکز، مهارت ارتباطی عالی و روح هماهنگی است. هر عضو تیم EMS باید هنگام عملکرد، یک هدف در ذهن داشته باشد: چگونگی مراقبت از بیمار (شکل 1-1)

بسیاری از سیستم‌های BLS تجهیز شده‌اند تا به عنوان Tired response model (الگوی پاسخ پلکانی) و گاهی ALS intercept (رهگیری‌کردن ALS) یا ALS rendezvous (میعادگاه ALS) عمل نمایند.

هدف از این نوع سیستم آن است که تعداد زیادی واحدهای BLS (به وضوح قابل حمل) داشته باشیم به طوری که به تعداد کمتری واحدهای ALS (اغلب غیرقابل حمل) نیاز باشد و تنها در مواقع ضروری از واحدهای ALS استفاده گردد. فواید سیستم پاسخ پلکانی که به دقت طراحی شده موارد ذیل است:

v   گسیل‌داشتن وسایل نقلیه دارای BLS ـ مجهز شده، ارزان‌تر از فرستادن سیستم ALS کامل است.

v   تعداد زیاد واحدهای BLS به وضوح امکان پاسخ سریع‌تر به تماس با 115 را فراهم می‌آورد.

v  از آن جا که واحدهای ALS ، نسبت به واحدهای BLS، به زمان بیشتری جهت پاسخدهی نیاز دارند، اغلب زمانی به محل می‌رسند که اعضاء تیم BLS مشغول ارزیابی و ارائه مراقبت‌های مقدماتی‌اند.

v  کاهش تعداد واحدهای ALS، امکان تمرین و تجربه‌اندوزی بیشتر در موارد اقدامات پرخطر و اقداماتی که کمتر شایع است را فراهم می‌آورد. از طرف دیگر نظارت درمانی پزشکان EMS را نیز افزایش می‌دهد.

براساس طراحی خاص سیستم پاسخدهی پلکانی، میزان دسترسی به واحدهای ALS و ماهیت اختصاصی هر تماس با 115، ممکن است یک واحد حمل خاص از BLS انتخاب و گسیل گردد تا بیمار را آماده سازد و انتقال او را به محل قرار با واحد ALS، در طول مسیر، انجام دهد.

سیستم‌های زنجیره‌ای پاسخگو BLS/ALS که به‌خوبی طراحی شده‌اند و هماهنگی و انسجام مناسبی بین اعضاء آن‌ها برقرار شده، ارائه مراقبت کیفی پایدار را تضمین می‌نمایند. (حتی در مناطق گسترده جغرافیایی که تماس با 115 نیز به طور نسبی اندک است).

اهداف مراقبت از بیمار

v  راه‌های زیادی وجود دارد که بتوان میزان بقاء بیمار را افزایش داد. هر آن‌چه که ما در طب پیش‌بیمارستانی انجام می‌دهیم ـ هر تکنیک جدید، ملاحظات جدید، تغییر پروتکل و تجدید نظر در دستورات جاری ـ باید به وسیلۀ یک سؤال، انگیزه‌دار شود: آیا این کار بهترین مصلحت در درمان بیمار است؟

تنها وقتی که پاسخ این سؤال «بله» است، واقعاً به نیازهای بیمار خود پاسخ داده‌ایم. با همۀ این‌ها، در مقام استفاده از دانش و مهارت‌های شما، بگذارید به نکات اولیۀ مراقبت قلبی اورژانس بپردازیم.

هنگامی که در حال ارائۀ مراقبت به بیمار قلبی هستید انرژی خود را بر نکات ذیل متمرکز کنید: شکل (2-1)

v   تخفیف اضطراب و کاهش درد بیمار

v   جلوگیری از هیپوکسی

v   برقراری و نگهداری خون‌رسانی کافی

v   هماهنگی با ارایه‌دهندگان سطوح پیشرفتۀ مراقبت قلبی اورژانس

درک این نکته که اهداف به هم وابسته‌اند حیاتی است. شکست در دست‌یابی به یکی از اهداف، احتمالاً دست‌یابی به دیگر اهداف را تضعیف می‌کند و نتیجۀ آن پیامد نامناسب برای بیمار و احتمالاً ایست قلبی ناگهانی است. برای مثال، در بیماری مضطرب که درد شدید دارد، نیاز قلب به اکسیژن افزایش می‌یابد. اگر شما این نکته را بدانید و بتوانید نیاز قلب را با تخفیف اضطراب و درد بیمار، کاهش دهید، می‌توانید نیاز اکسیژن را کم کرده و از هیپیوکسی جلوگیری کنید، بنابراین جلوی ناپایداری وضعیت قلبی را بگیرید. اگر خون‌رسانی ناکافی بافت‌ها را تشخیص ندهید، افزایش احتمال آسیب قلبی را در پی خواهد داشت.

پیش‌گیری از ایست قلبی ناگهانی در محل حادثه:

بهترین راه مدیریت ایست قلبی ناگهانی، پیش‌گیری از وقوع آن در همان مراحل ابتدایی است. در بسیاری بیماران پیش‌بیمارستانی، پتانسیل وخامت حال و رسیدن به نقطۀ ایست قلبی وجود دارد. با وجود این، امدادگران EMS اغلب به موقع برای مداخله می‌رسند. در مراقبت قلبی اورژانس، این بازۀ زمانی peri-arrest period (زمان حول وحوش ایست) نامیده می‌شود. ارائۀ مراقبت‌های مؤثر پیش‌بیمارستانی BLS و ALS به بیمار در خلال این زمان، بسیار حائز اهمیت است. زیرا احتمالاً در وضعیت نهایی بیمار تأثیر می‌گذارد.

برای ممانعت از ایست قلبی، ملاحظات شما باید با دقت و سریع انجام شوند. هنگامی که بیمار ترسیده یا دچار استرس شده است، بدن عکس‌العملی نشان می‌دهد که «نبرد یا گریز» (fight or flight) نامیده و سبب می‌شود مواد شیمیایی فعال به داخل جریان خون رها شوند. این امر باعث می‌شود که قلب با سرعت و قدرت بیشتری بزند. افزایش سرعت ضربان و قدرت انقباضات برابر است با افزایش بار کاری قلب، با افزایش بار کاری، نیاز قلب به اکسیژن، جهت تأمین نیازهای متابولیک، بیشتر می‌شود. اگر نیاز به اکسیژن برآورده نشود، حتی برای مدت کوتاهی، عضلۀ قلب به نحو افزایش‌یابنده‌ای تحریک‌پذیر شده و مستعد ایست قلبی می‌شود. هنگامی که بیمار در چنین شرایطی است، مشکلی که ممکن است در حالت دیگر خفیف باشد، می‌تواند سبب ایست قلبی شود.

در ابتدا، مطمئن شوید که راه هوایی بیمار باز و تنفس و اکسیژن‌رسانی کافی است. زمانی که سطح هوشیاری بیمار را ارزیابی کرده و مشکل اصلی وی را تعیین می‌کنید، سعی کنید اضطراب بیمار را کاهش دهید. راهنمایی‌ها و پیشنهادهای شما می‌تواند به بیمار کمک کند که آرام باشد. «آقای ماتیو، خواهش می‌کنم آرام باشید و نفس‌های آرام و عمیق بکشید. مقداری اکسیژن به شما می‌دهم تا احساس راحتی بیشتری کنید. ما از شما مراقبت خواهیم کرد.» به بیمار اطمینان دهید که وضعیت موجود تحت کنترل شماست و مصمم به انجام اقدامات لازم هستید. بیمار را تا حد امکان در وضعیت راحتی قرار داده و از حرکات غیر ضروری ممانعت کنید. هنگامی که کار بدن افزایش می‌یابد، بار کاری قلب زیاد می‌شود، لذا شانس ایست قلبی افزایش می‌یابد. مثلاً، اگر بیمار بگوید «قبل از حرکت باید کُتم را بردارم» به او بگویید «چرا نمی‌نشینی و به من نمی‌گویی کُتت کجاست و چه شکلی است؟ من آن‌را برایت خواهم آورد.»

وضعیت بیمار شاید نیاز به ارزیابی یا درمان‌هایی را ایجاب کند که BLS نتواند فراهم آورد. اگر به این نتیجه رسیدید که بیمار، نیاز به مداخلۀ ALS دارد و هنوز افراد تیم ALS نرسیده‌اند، باید تصمیم بگیرید که تیم ALS را به‌طور مستقیم به محل حادثه فرابخوانید یا بیمار را آماده انتقال و در طی مسیر یا در محل‌های میعادگاه از قبل تعیین شده، به ALS برسانید. فوق‌العاده مهم است که انتظار برای رسیدن افراد ALS، سبب تأخیر در ارائۀ مراقبت‌های BLS یا حمل و نقل بیمار نگردد.

در همان زمان که منتظر رسیدن تیم ALS هستید، صداهای تنفسی بیمار را گوش کنید و علایم حیاتی بیمار را اندازه بگیرید. بیمار را با استفاده از سؤالات OPQRST ارزیابی کنید (آغاز، فاکتورهای تحریک‌کننده، کیفیت درد، ناحیه و انتشار درد، شدت، زمان و درمان) که در فصل 3 به تفصیل بیان شده است. در صورت امکان و اگر زمان اجازه می‌دهد، شرح حال مختصری از بیمار بگیرید (علایم و نشانه‌ها، آلرژی‌ها، داروها، شرح حال گذشته، آخرین چیزی که بیمار خورده است و حوادثی که منجر به بُروز بیماری شده است.) سؤال کنید آیا برای بیمار دارویی تجویز شده است و اگر چنین است آیا بیمار از آن‌ها خورده است؟ تمام داروهای بیمار را جمع کنید و آن‌ها را به بیمارستان ببرید. لازم است که اطلاعات اولیه را به تیم ALS گزارش دهید تا از پرسیدن مجدد همان سؤالات توسط تیم ALS و پرسنل بیمارستان جلوگیری کنید. با آماده‌داشتن تمام اطلاعات اولیه، در اسرع وقت گزارش لازم در مورد تمام مراحل بیمار را به بیمارستان ارائه دهید.

به طور مداوم مشکل بیمار را ارزیابی کنید تا بفهمید که آیا شرایط تغییری کرده است و آیا می‌توان کاری انجام داد که بیمار بیشتر احساس راحتی کند. بیمار را از آن چه اتفاق می‌افتد آگاه کنید مثلاً بگویید «پارامدیک‌ها ظرف چند دقیقۀ دیگر اینجا خواهند بود. ما با پزشکان بیمارستان صحبت کردیم و آن‌ها منتظر شما هستند.» دانستن این‌که شما اقدامات خود را هدف‌دار انجام می‌دهید می‌تواند به بیمار قوت قلب بدهد، که به نوبۀ خود سبب کاهش اضطراب وی‌ می‌شود (شکل 3-1).

هنگامی که بیمار ایست قلبی را تجربه می‌کند

اگر علی‌رغم تلاش‌های شما برای پایدار نگه‌داشتن وضعیت فیزیولوژیک، بیمار در صحنۀ حادثه غش کرد، باید فرض کنید ایست قلبی رخ داده است. در هر حال، قبل از آن که بر مبنای چنین تصوری اقدام کنید، بیمار را به دقت ارزیابی کنید.

غش‌کردن بیمار ممکن است ایست قلبی باشد یا نباشد. بیمار، هوشیاری‌ خود را به دلایل گوناگونی ازدست می‌دهد. شما باید تمام مراحل یک ارزیابی دقیق BLS را انجام دهید تا مطمئن شوید مراقبت مناسب را به بیمار ارائه کرده‌اید.

1.  اگر بیمار به محرک‌ها پاسخ نمی‌دهد وعادی نفس نمی‌کشد یا اصلاً تنفس ندارد، برای کمک تماس بگیرید (از جمله تماس با ALS).

2.  دفیبریلاتور خارجی خودکار را بیاورید /یا درخواست کنید؛ آن‌را در اولین فرصت ممکن برای بیمار به کار برید.

3.  ماساژ قلبی را آغاز کنید. محکم (2 اینچ جابجایی استرنوم در فرد بزرگسال) و سریع (حداقل 100 فشار در دقیقه) ماساژ دهید. قطع ماساژ قلبی به هر دلیلی را به حداقل برسانید، تنها موارد استثناء، بررسی ریتم بیمار یا انجام دفیبریلاسیون با AED است.

4.  AED را روشن کنید و پَد (pad) آن را روی سینه بیمار قرار دهید. چگونگی استفاده از AED با توضیح بیشتر در بخش مداخلات الکتریکی در ارائۀ مراقبت‌های قلبی آمده است.

5.  به محض امکان، بیمار را روی تختۀ پشتی بلند بخوابانید تا در زمان انتقال، قراردادن بیمار از زمین به تخت آمبولانس را آسان نمایید.

اگر AED در دسترس است، باید بلافاصله استفاده شود و ریتم قلب مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد.

مطالعات نشان داده‌اند بالغ بر 85% قربانیان‌ایست قلبی غیرتروماتیک، در شرایط پیش‌بیمارستانی، در همان ابتدا به ریتم‌هایی که می‌توانند شوک‌ایجاد ‌کنند، مثل فیبریلاسیون بطنی VF یا تاکی‌کاردی بطنی بدون نبض، دچارند.

در چنین زمانی، دفیبریلاسیون سریع به قلب اجازه می‌دهد به سرعت فعالیت الکتریکی طبیعی خود را به دست آورد و متقابلاً نبض و تنفس باز ‌گردد. ممکن است حتی بیمار هوشیاری خود را نیز به دست آورد. کلید دست‌یابی به دفیبریلاسیون موفق، انجام CPR مناسب و مداوم است (برای مثال: ماساژ محکم و سریع بدون توقف یا با حداقل توقف)

هنگام رسیدن ALS چه انتظاری دارید؟

به محض رسیدن به صحنۀ حادثه، تیم ALS بیمار را دوباره ارزیابی خواهد کرد. بخشی مهم از‌این فرآیند، گزارشی است که از تیم BLS گرفته می‌شود.

مطمئن شوید گزارشی مختصر و واضح تهیه کرده‌اید،‌این امر، در ارائۀ مراقبت به بیمار الزامی است. اطلاعات‌این گزارش، شامل ارزیابی‌های بیمار، مراقبت‌های ارائه‌شده توسط تیم BLS و هرگونه اطلاعاتی که برای‌این بیمار خاص کلیدی‌اند، می‌باشد. گزارشی کیفی با قابلیت دست‌به‌دست‌کردن، جنبه‌ای مهم از زنجیرۀ مراقبت از بیمار است و رویکرد تیمی به مراقبت از بیمار را تأمین می‌نماید (شکل 4-1).

گزارش باید خلاصه و در ارتباط با موضوع باشد. حداقل باید شکایت اصلی بیمار، آن‌چه برای آن انجام شده است و میزان موفقیت تلاش شما را شامل شود. تمامی مداخلات انجام‌شده برای بیمار و نیز پاسخ او را به‌این مداخلات مشخص نمایید.

اطلاعات مفید شامل اظهاراتی نظیر‌این است: «بیمار از تنگی‌نفس شکایت داشت ولی اظهار کرد که با تجویز اکسیژن بهبود یافته است» یا «بیمار گزارش کرد درد قفسه‌سینۀ وی در نمره‌بندی 1 تا 10، شدّتی برابر با 10 دارد و علی‌رغم تجویز L/min15 اکسیژن به مدت 6 دقیقه از طریق ماسکِ یک طرفه، کاهش نیافته است.» اطلاعات ارزشمند لزوماً خبرهای خوب نیستند. تیم ALS باید به سرعت مشخص کند چه اقدام‌هایی صورت گرفته است و‌ایا تغییری در وضعیت بیمار‌ایجاد شده یا خیر. به محض آن که گزارش تکمیل و به پرسنل ALS داده شد، تیم ALS مسئولیت مراقبت از بیمار را به عهده خواهد داشت.

انتقال مراقبت، از پرسنل BLS به ALS باید تا حد امکان به نرمی صورت پذیرد. به‌عنوان عضوی از BLS، پس از تکمیل گزارش و ارائۀ آن، از نیروهای ALS بپرسید: «انتظار دارید ما چه کار دیگری انجام دهیم؟»‌این نکته روشن می‌کند که شما مسئولیت کار را به پرسنل ALS واگذار کرده‌اید و مسئولیت‌ بیمار اکنون با تیم ALS است.

هم‌زمان با دریافت گزارش از سوی یکی از اعضاء تیم ALS، فرد دیگر شروع به بررسی مراقبت‌های بیشتر از بیمار می‌کند. اگر بیمار به مانیتور قلبی متصل نیست، پارامدیک، مانیتور قلبی را به بیمار متصل خواهد کرد و اگر نیاز به شوک بود، دفیبریلاسیون را برای بیمار انجام خواهد داد.

به محض رسیدن EMT، ممکن است نیاز باشد با دستگاه Bag-Mask به بیمار اکسیژن‌رسانی کنید و به محض تعبیه شدن لولۀ هوایی پیشرفته برای بیمار، اکسیژن 100% به او بدهید. گاه به‌هنگام رگ‌گیری از بیمار، توسط تیم ALS، ممکن است نیاز باشد شما وسایل را آماده کنید.‌این مراحل به تفصیل در فصل 2 آمده است.

اگر بیمار به‌هنگام رسیدن تیم ALS، به مانیتور قلبی وصل است، ممکن است نیاز باشد الکترودها تعویض یا افزوده شوند تا پارامدیک‌های ALS بتوانند بیمار را به مانیتور/دفیبریلاتور خود متصل نمایند.

 برنامۀ دیگر آن است که بلافاصله انتقال بیمار را شروع کنید و مراقبت‌های اضافی را در راه رسیدن به بیمارستان ارائه دهید. در‌این‌صورت، شما باید تخت آمبولانس و وسایل لازم را آماده کنید، و مطمئن شوید که راه خروج از صحنۀ حادثه باز است.

در برخی سیستم‌های EMT، اگر بیمار بعد از انجام دفیبریلاسیون، لوله‌گذاری و چندین دارودرمانی صحیح، احیاء نشد، ممکن است تصمیم به قطع عملیات احیاء گرفته شود. در چنین حالتی، ممکن است لازم باشد با پزشک یا مرکز مخصوص مراسم تدفین تماس بگیرید. پروتکل منطقه‌ای(کشوری) خود را چک کنید تا ببینید پرسنل EMS در هنگام وقوع فوت بیمار چه کاری باید انجام دهند. در چنین شرایطی مطمئن شوید که اعضاء خانواده یا افراد مسئول، از مرگ بیمار مطلع شده‌اند. بازماندگان در صحنۀ حادثه به مراقبت و حمایت تیم EMS نیاز خواهند داشت.

با همکاری یکدیگر، اعضاء تیم BLS و ALS می‌توانند کیفیت مراقبت ارائه‌شده را بالا برده و تأثیرات آن را افزایش دهند.

 

مشخصات:
مولف: مایک اسمیت
مترجم: دكتر نفيسه جنتي، دكتر محمد ضرغام
تاریخ انتشار: 1393
قطع کتاب: رحلی
تعداد صفحات: 176
نوبت چاپ: اول
شمارگان: 1000
شابک ۱۳ رقمی: 4-05-6793-600-978

این محصول در تاریخ سه شنبه، 04 تير، 1392 به فروشگاه اضافه شده است.
بازگشت نظرات افزودن به لیست مقایسه
این محصول قبلا توسط مشتریان خریداری شده است شما قصد خرید ندارید؟
کمک‌های اولیه برای همه: راهنمای گام به گام مدیریت و درمان مصدومین و بیماران قبل از رسیدن اورژانس
کمک‌های اولیه برای همه: راهنمای گام به گام مدیریت و درمان مصدومین و بیماران قبل از رسیدن اورژانس
راهنمای برنامه‌های ارتقاء کیفیت در مراقبت از تروما
راهنمای برنامه‌های ارتقاء کیفیت در مراقبت از تروما
واکنش سریع یک امدادگر
واکنش سریع یک امدادگر
اورژانس‌های طبی پیشرفته پیش بیمارستانی
اورژانس‌های طبی پیشرفته پیش بیمارستانی
اورژانس‌های طبی پایه پیش بیمارستانی
اورژانس‌های طبی پایه پیش بیمارستانی
اورژانس‌های طبی میانی پیش بیمارستانی
اورژانس‌های طبی میانی پیش بیمارستانی